Myślę, że w przededniu wydarzeń 13 grudnia 1981 r., wydarzeń już historycznych (o czym wielu ludzi już zapomniało) dobrze by było przypomnieć sobie, że były osoby (Ja – osoba! Ha, ha, ha!!!!!!!!!), które miały inny ogląd sytuacji niż oficjalna propaganda, której gawiedź dawała (i część daje nadal) wiarę.
Już w Wolnej Polsce za ten raport i parę innych rzeczy służby specjalne (etcetera) szarpały mnie za nogawki spodni (podziurkowanych w wyniku oblania „osoby!!!” kwasem), a sąd III RP, pod wpływem „wygłówkowanego” przez służby specjalne i metakonunistycznych polityków pretekstem przepieprzył mi wyrok (zob.: „Proces. Kłamstwa, mity, dezinformacje i konfabulacje” oraz „Tłuste Koty wymiaru sprawiedliwości”).
Ja – osoba (sic) widziałem tamte wydarzenia tak::
Niektóre tezy do analizy stopnia zagrożenia Polski interwencją sił zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego pod koniec II połowy 1981 r.
Analizując stopień zagrożenia Polski (pod koniec II połowy 1981 r.) interwencją wojsk UW należy brać pod uwagę 3 aspekty:
- polityczny
- militarny
- służb specjalnych
1.1. Do chwili obecnej, w żadnym z państw (ZSRR./Rosja , CSRS/Czechy/Słowacja i NRD/Niemcy) nie ujawniono dokumentu jednoznacznie wskazującego, że podjęto decyzję o interwencji w Polsce.
1.2. Materiały ujawnione do tej pory wręcz wykluczają, by taki dokument kiedykolwiek przygotowano.
2.1. W sferze militarnej (w ZSRR, CSRS i NRD) podjęto działania związane z przebazowaniem wybranych jednostek (zgromadzono nad granicą z PRL niewielkie [procentowo] siły własnych wojsk, przedsięwzięto działania zmierzające do rozwinięcia szpitali wojskowych, punktów mobilizacyjnych itp.) mogące wskazywać na pozorne przygotowania do interwencji. Jednak dokładniejsza analiza tych przedsięwzięć (nadanie im wyraźnie demonstracyjnego charakteru, nagłaśnianie spraw związanych z przygotowaniem punktów medycznych czy mobilizacyjnych, częste zmiany miejsca postoju przez poszczególne związki taktyczne etc.) wskazuje wyraźnie, że prowadzono działania pozoracyjne, psychologiczne, obliczone na wywołanie efektu propagandowego.
2.2. Wykonano wprawdzie niektóre dokumenty sztabowe (głównie na szczeblach taktycznych), z których wynika, że wytypowane wojska UW mogły wejść na teren PRL, ale była to normalna, rutynowa praktyka obowiązująca prawie w każdych ćwiczeniach tak z wojskami, jaki aplikacyjnych.
2.3. W dostępnych dokumentach (wojsk ZSRR, CSRS i NRD) nie ma opracowanych wariantów pełnej neutralizacji WP, co przy działaniach interwencyjnych stanowi o powodzeniu całego przedsięwzięcia.
2.4. Prowadząc tego typu działania demonstracyjne, siły interwencyjne pozbawiały się z góry najważniejszego elementu – zaskoczenia.
2.5. Niektóre przedsięwzięcia typu wojskowego i policyjnego (rozwijanie punktów medycznych, gromadzenie zapasów środków opatrunkowych i lekarstw oraz środków i sprzętu do walki z tłumem itp.) wskazują wyraźnie, że były to elementy przygotowań do udzielenia wsparcia siłom MON i MSW PRL przygotowującym się do wprowadzenia stanu wojennego, a nie sposobieniem własnych wojsk do interwencji.
2.6. Przeciwko interwencji wskazują ponadto następujące fakty:
– siły UW zgromadzone nad granicą PRL pod koniec II połowy 1981 r. były porównywalne (liczebność, uzbrojenie, zdolność wykonywania zadań przez poszczególne związki taktyczne itp) z siłami użytymi w czasie najazdu na CSRS w 1968 r. co, zważywszy wielkość terytorium, liczbę ludności, siłę armii Polski i CSRS, wydaję się być dalece niewystarczające do przeprowadzenia skutecznej interwencji;
– zarówno w CSRS jak i w NRD nie wzmocniono ani nie rozwinięto (w stopniu pozwalającym na skuteczne przeprowadzenie operacji opanowania tak dużego państwa jak Polska) jednostek AR stacjonujących na terytoriach tych państw (co uczyniono np. w 1968 r., w czasie przygotowań do najazdu na CSRS);
– zgromadzone nad granicą PRL wojska UW ani razu nie zajęły pełnych podstaw wyjściowych, z których można przeprowadzić skuteczną interwencję (świadczą o tym m.in. doniesienia zwiadu WOP);
– między siłami UW (wytypowanymi do rzekomej interwencji) nie uzgodniono zasad współdziałania taktycznego, operacyjnego i strategicznego na wypadek wejścia do Polski (brak na ten podstawowy temat jakichkolwiek dokumentów);
– w jednostkach MON oraz wojskach MSW (NJW MSW, WOP) nie przeprowadzono przygotowań wskazujących na zagrożenie interwencją, mimo, że dowódcy poszczególnych jednostek domagali się wyraźnych wskazówek, co należy robić w takiej sytuacji;
– w meldunkach z poszczególnych brygad WOP (ze szczególnym uwzględnieniem doniesień zwiadu WOP) brak jakichkolwiek sygnałów o zagrożeniu, mimo że służby WOP miały codzienny roboczy styk ze stroną sąsiednią.
2.7. Dostępne materiały dotyczące przygotowań wybranych jednostek wojskowych ZSRR, CSRS i NRD nie uzasadniają tezy, że były to działania wystarczające do przeprowadzenia interwencji.
3.1. Nie ma żadnego dokumentu służb specjalnych PRL wskazującego na istnienie zagrożenia interwencją sił UW.
3.2. Zarówno oficerowie grupy „Wisła” (działającej na terytorium ZSRR) jak i ich odpowiednicy w CSRS i NRD nie sygnalizowali realnego zagrożenie interwencją.
3.3. Agentura służb specjalnych ZSRR, CSRS, NRD (i innych państw UW) działająca na terenie PRL nie została przestawiona (ani nawet nie była przygotowywana) na działania w warunkach opanowania terytorium Polski przez wojska interwencyjne.
3.4. Doniesienia wywiadu MSW i MON z placówek dyplomatycznych państw zachodnich akredytowanych w Polsce nie wskazywały, by w tym czasie służby tajne tych państw poważnie liczyły się z interwencją sił UW w PRL.
3.5. Doniesienia wywiadu MSW i MON z terenu państw zachodnich również nie wskazywały na możliwość interwencji.
WNIOSEK:
Położenie i działania sił UW nad granicą Polski pod koniec II połowy 1981 r. wykluczały groźbę bezpośredniej interwencji. Należy jednak stwierdzić, że siły te (wydzielone wojska ZSRR, CSRS i NRD) były gotowe do udzielenia pomocy materiałowej, medycznej, a nawet bezpośredniego wsparcia jednostkom MON i MSW realizującym rozkaz o wprowadzeniu stanu wojennego na terytorium PRL.